تبلیغات
☆☆دختر بارونی☆☆ - مطالب شعر نو
من و تو

آن کلاغی که پرید از فراز سرما
و فرو رفت در اندیشه ی ابری ولگرد
و صدایش همچون نیزه ی کوتاهی ، پهنای افق را پیمود.
خبر ما را با خود به شهر خواهد برد
همه می دانند
که منو تو
از آن روزنه ی سرد و عبوس
باغ را دیدیم.
همه ترسیدند
اما من و تو به چراغ و آب و آینه پیوستیم
و نترسیدیم.

نوشته شده توسط آوا در جمعه 23 فروردین 1387 و ساعت 10:04 ق.ظ [+] | نظرات ()
ویرایش شده در تاریخ دوشنبه 2 اردیبهشت 1387 و ساعت08:04 ق.ظ
هوا

                                        تو را نمی شود
                                      نفس نکشم ، چون
                              به محض این که تو را نفس
                           نکشم ، ریه هایم پر از سموم
                                      کشنده می شوند.
             به به ! چه حیاط پر از تنفسی! چه قدر بهشت
       تو ، درخت و بلبل دارد ! چه قدر فواره ای بلند!
          چه صدایی که ممزوج چه چه پزنده و قهقه مستانه
                  قطره های آب و نفس نفس فرشتگان است!
                              بیایم داخل؟ اجازه هست؟
     با این حیاط ، آن اتاق را هم که طلب کرده بودم در
         سرای ات، نمی خواهم. این جا شیرین تر است. عسل
        می چشم از رود شیرین چشم هایت. شاید اصلا نیایم
 داخل. بگذار آن شال امانت را به یکی از خادم ها بدهم،
       بیایم بنشینم کنارت. هوای من! سخت نفس ام، تنگ
                                      بوییدنت است...


نوشته شده توسط آوا در شنبه 3 فروردین 1387 و ساعت 01:03 ق.ظ [+] | نظرات ()
ویرایش شده در تاریخ - و ساعت-